Van onzichtbaar naar krachtig - het verhaal van Paula

Paula was altijd de stille kracht op zijn werk. Ze werkte hard, zei zelden nee en nam nooit echt ruimte voor zichzelf. Collega’s en vrienden noemden haar “de lieve, betrouwbare Paula” – altijd vriendelijk, altijd beschikbaar. Toch voelde zij zich vaak leeg en moe. Alsof er een deel van hem niet echt leefde.

Thuis speelde hetzelfde patroon. Als haar vriend een beslissing nam, knikte zij meestal mee. In discussies trok hij zich terug. Zij wilde niemand tot last zijn. Maar soms, als zij alleen was, vroeg zij zich af: Waarom kan ik niet gewoon zeggen wat ik wil? Waarom voel ik me zo klein, zelfs als ik dat niet hoef te zijn?

Via via hoorde ze over geboortepatronen. Dat jouw geboorte invloed kan hebben op je gedrag nu.

De zin: “Sommige mensen kunnen zich onzichtbaar voelen omdat ze bij hun geboorte al voelden dat ze niet echt welkom waren.” Dit raakte iets bij Paula.

Een paar weken later besloot zij Dieneke te bellen.

Sessie 1 – De oorsprong van het patroon
Tijdens het intakegesprek vroeg Dieneke naar haar geboorteverhaal. Paula aarzelde. Haar ouders hadden er nooit veel over verteld. Maar wat ze wél wist, was dat zij een “ongelukje” was. Niet gepland. Haar moeder had vaak lachend gezegd: “Je kwam wat vroeg, maar ach, we zijn er wel aan gewend geraakt.”

Dieneke legde uit hoe baby’s al in de baarmoeder kunnen aanvoelen of ze welkom zijn. “Als je als baby het gevoel krijgt dat er geen plek voor je is, kan dat je later terughouden om ruimte in te nemen, je stem te laten horen en voor jezelf te kiezen,” zei ze.

Paula werd stil. Zij voelde een brok in zijn keel. Voor het eerst begreep zij waar dat  gevoel vandaan kwam.

Sessie 2 – Verbinding met het verleden
Tijdens de tweede sessie werkte Dieneke met een opstelling. Paula ging terug naar haar geboorteverhaal. Zij voelde hoe het was om niet volledig welkom te zijn, om “te veel” te zijn voor haar ouders. Er kwamen tranen – iets wat zij zichzelf nooit had toegestaan. Maar het voelde bevrijdend.

Dieneke begeleidde haar liefdevol: “Het is oké om te voelen wat je toen niet kon uiten. Je bent welkom, Paula. Jouw aanwezigheid doet ertoe.”

Die woorden raakten haar . Zij realiseerde zich dat het kleine meisje in haar nog steeds wachtte op toestemming om er volledig te zijn.

Via een visualisatie kon zij dit gevoel aannemen en er echt laten zijn.

Sessie 3 en verder – Ruimte innemen
In de volgende sessies werkte Paula aan praktische stappen. Zij leerde hoe zij beter kon voelen wat zíj nodig had en hoe zij dit kon uitspreken.

Met fijne oefeningen en ademhalingstechnieken kon zij haar lichaam en emoties beter aanvoelen.

De eerste keer dat zij op haar werk “nee” zei tegen een extra taak, voelde het onwennig, maar krachtig. Zij zag dat niemand boos werd. Sterker nog, mensen leken meer respect voor haar te krijgen. Thuis vertelde zij haar vriend eindelijk wat zij écht wilde. Hij keek verbaasd, maar glimlachte: “Ik ben blij dat je dit zegt. Dit voelt veel meer als jou.”

Na meerdere sessies voelde Paula zich steviger en vrijer. Zij begreep nu waar haar oude patroon vandaan kwam daardoor zij kon het stap voor stap doorbreken.

Tijdens de laatste sessie zei zij: “Ik heb eindelijk het gevoel dat ik besta. Dat ik er mág zijn. Niet alleen voor anderen, maar vooral ook voor mezelf.”

Herken jij jezelf in Paula’s verhaal? Voel je dat je vaak ruimte tekort komt, moeite hebt om je grenzen aan te geven of jezelf klein houdt? Dit kan te maken hebben met een oud patroon dat al bij je geboorte is ontstaan. In een traject van meerdere sessies help ik je om inzicht te krijgen, los te laten en weer volledig in je kracht te staan.